głupiutki (człowiek) - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.a

bardzo mało wiedzący i bardzo mało rozumiejący

Używane z lekceważeniem i wyższością.

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Działalność intelektualna człowieka

określenia człowieka ze względu na jego działalność intelektualną

	synonimy:	głupiuchny
	hiperonimy:	głupi

	A Jola jest za młoda i za głupiutka, żeby cokolwiek z tego zrozumieć. źródło: NKJP: Irena Matuszkiewicz: Nie zabijać pająków, 2007
	Jeśli marzyły jej się jakieś role, to raczej kobiet ekscentrycznych, demonicznych, perwersyjnych albo intrygujących femmes fatales, będących wyzwaniem dla mężczyzny. Na pewno nie głupiutkich panienek. źródło: NKJP: Elżbieta Baniewicz: Anna Dymna – ona to ja, 1997
	Jest stereotypową blondynką - głupiutką, infantylną, żyjącą w świecie seriali brazylijskich. źródło: NKJP: Internet
	Nisko urodzona, ale zamożna dziewczyna, zakochana bez pamięci i bez wzajemności, bywa traktowana przez Fryderyka niczym głupiutka prowincjonalna gęś. źródło: NKJP: Jan Tomkowski: Ciemne skrzydła Ikara. Eseje o rozpaczy, 2009
	Nie da się jednak ukryć, że to właśnie same dziewczyny i ich wypowiedzi (choćby tak często powtarzane: „Marzę jedynie o tym, żeby na świecie był pokój, a wszystkie dzieci miały mamę i tatę”) budują wizerunek głupiutkiej ślicznotki. źródło: NKJP: M jak miss, Dziennik Polski, 2006-09-29

część mowy: przymiotnik

Stopień równy

Zob. głupi