-
1.
szczególne zdolności do czegoś -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności -
- niewątpliwy, prawdziwy, wyjątkowy dryg
- dryg do handlu, do kuchni, do muzyki, do tańca
-
Na początku lat 80. założył pierwszy prywatny interes. Wcześniej zniechęcała go do tego matka - znany w Krakowie kupiec - powtarzała synowi, że to ciężki kawałek chleba, a czasy dla prywatnej inicjatywy też nie najlepsze. To po niej odziedziczył dryg do handlu.
źródło: NKJP: Małgorzata Nitek: Przyszedł Zbigniew do Zbigniewa, Gazeta Krakowska, 2003-05-09
Ale największą radością jest mu dziś to, że gry na skrzypcach zdołał nauczyć kilkunastu młodych. Pierwszy w tym szeregu to oczywiście syn - znany z fantazji i drygu do muzyki zakopiański architekt Jasiek Karpiel-Bułecka.
źródło: NKJP: Być sobą u siebie, Dziennik Polski, 2001-01-20
Stary listonosz dopiero po pół roku prób nabrał drygu do otwierania właściwych furtek i drzwi.
źródło: NKJP: Tamara Bołdak-Janowska: Rytmy polskie i niepolskie : opowiadań naiwnych ciąg dalszy, 1998
Dobrze się pochwalić drygiem do tanich zakupów, nosem do korzystnych interesów.
źródło: NKJP: Maria Kruczkowska: PARYŻ. Moda na oszczędzanie, Gazeta Wyborcza, 1999-05-29
Sam Andrzej Urbański uchodził za zdolnego pianistę z drygiem do kompozycji, grał w kabarecie literackim, opracował bluesową wersję „Liryków lozańskich” Mickiewicza.
źródło: NKJP: Marcin Kołodziejczyk: Pianista do zadań specjalnych, Polityka, 2005-12-10
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. dryg
drygi
D. drygu
drygów
C. drygowi
drygom
B. dryg
drygi
N. drygiem
drygami
Ms. drygu
drygach
W. drygu
drygi
-
+ dryg + do CZEGO -
Od: czas. drygać 'drgać, podskakiwać' (< psł. dial. *drygati 'trząść się, drżeć; potrząsać, poruszać czymś'); por. podrygiwać.