żałośnie

- Trzeba mnie było zawołać! - krzyknęła żałośnie. Wyobraziła sobie nagle, jak biegłaby na takie spotkanie, i poczuła dotkliwy ból, że ominęło ją tyle szczęścia. Ach, czemu mnie nie zawołałeś!

źródło: NKJP: Irena Jurgielewiczowa: Ten obcy, 1961

Chlipała żałośnie nad niedopitą szklanką słabiuchnej herbaty. Tak mi się żal zrobiło tej biednej, zadręczonej kobiety, ale nie wiedziałem, co mam zrobić. Słowa pocieszenia jakoś nie miały tu sensu.

źródło: NKJP: Roman Antoszewski: Kariera na trzy karpie morskie, 2000

- Zadzwonił do nas mieszkaniec gdyńskiego osiedla - mówi [...] komendant Straży Miejskiej w Gdyni - i powiedział, że przez cały dzień w mieszkaniu sąsiada żałośnie skomli pies. Strażnicy pojechali tam i dowiedzieli się, że zwierzę skomli, ponieważ jego właściciel wyszedł na chwilę, a pies źle się czuje sam w domu.

źródło: NKJP: (EMA): Panowie od porządku, Dziennik Bałtycki, 2011

Kociaki już od pierwszych chwil życia potrafią dbać o siebie. [...] Potrafią ssać, ugniatając przednimi łapkami maminą pierś, umieją odpychać od niej braci i siostry i żałośnie zawodzić, gdy im coś dolega.

źródło: NKJP: (GZ): Samodzielne maluchy, Express Ilustrowany, 2003-06-12

- Nie, przepraszam, już muszę jechać - pochyliła się, żeby pocałować go w rękę. On uczynił nad nią mały znak krzyża i jeszcze żałośniej westchnął.

źródło: NKJP: Tadeusz Konwicki: Bohiń, 1987