deifikacja
-
książk. przypisywanie komuś, rzadziej czemuś cech boskich
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Ocena i wartościowanie
prawdy i wartości życiowe
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
wierzenia i przesądy -
- deifikacja człowieka
-
[...] Deifikacja ukochanej nie tyle podnosiła jej rangę i wartość w oczach kochanka, co tworzyła potężną przeszkodę w zdobyciu miłości.
źródło: NKJP: Dariusz Piwowarczyk: Słynni rycerze Europy: Rycerze w służbie dam i dworu, 2009
Jądrem tego konglomeratu myślowego była deifikacja świata i człowieka. Wszechświat pojmowany był jako objawienie się Boga w materii [...].
źródło: NKJP: Artur Hutnikiewicz: Młoda Polska, 1994
Ten proces, porównywalny z deifikacją starożytnych cesarzy rzymskich, zaczął się już za życia świętego.
źródło: NKJP: Rafał Jabłoński: Głos Ojca Pio, 2010
Kulturę i politykę Ameryki cechuje personifikacja dobra i zła. Historycy piszą o deifikacji Lincolna, o kulcie prezydenta.
źródło: NKJP: Daniel Passent: Imperium Dobra, Polityka, 2003-04-19
Deifikacja rozumu sprowadziła zwierzęta do poziomu śmieci, a w najlepszym przypadku istot podrzędnych, z którymi nie warto się liczyć, a pomysł, by podlegały one jakimkolwiek etycznym kwalifikacjom albo byśmy mieli wobec nich jakieś moralne obowiązki, przybrał znamiona swawolnego żartu.
źródło: NKJP: Dariusz Czaja: Lekcje ciemności, 2009
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. deifikacja
deifikacje
D. deifikacji
deifikacji
neut deifikacyj
char C. deifikacji
deifikacjom
B. deifikację
deifikacje
N. deifikacją
deifikacjami
Ms. deifikacji
deifikacjach
W. deifikacjo
deifikacje
Inne uwagi
Zwykle lp
-
+ deifikacja + KOGO/CZEGO -
ang. deification
fr. déification
z łac. deificare 'ubóstwiać'