paradoksalnie II

I
  • nadawca wskazuje, że o tym, o czym mowa, trzeba powiedzieć to, wbrew temu, czego można by się spodziewać
  • wyrażenie parentetyczne

  • wykładnik poprawności wnioskowania

  • (quasi)synonimy:  kuriozalnie I
  • Z każdym kielichem stawał się - paradoksalnie - coraz bardziej trzeźwy, z toastu na toast robił się coraz bardziej ponury, mroczny i - znowu paradoksalnie - bledszy.

    źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Narrenturm, 2002

    Zamiast siedmiu godzin pod ziemią - pracowali czternaście, a władza oszczędzała na koszcie dowozu ludzi do pracy. W efekcie, paradoksalnie, wielu górników pracowało przez... 35, 36 dni w miesiącu.

    źródło: NKJP: Jarosław Józef Szczepański: Górnik polski, 2005

    Paradoksalnie, struktura dzieła otwartego, pozostawiając twórcy praktycznie nieograniczoną swobodę, może ograniczać jednocześnie jego wolność poprzez piętrzenie trudności w dokonaniu logicznego i świadomego artystycznie wyboru.

    źródło: NKJP: Maciej Łuczak: Rejs, czyli szczególnie nie chodzę na filmy polskie, 2002

    Od tego punktu w czasie rozchodziły się, niby konary potężnego drzewa, linie odkształceń rzeczywistości. A - paradoksalnie - im dalej od pnia, tym grubsze, gęstsze i mocniejsze były to gałęzie: tym bardziej wypaczona historia

    źródło: NKJP: Jacek Dukaj: W kraju niewiernych, 2000

  • część mowy: komentarz metatekstowy

  • paradoksalnie, _
    ze Zd.ozn
    szyk: stały: antepozycja względem wprowadzanego zdania, może wchodzić w głąb zdania
  • Od: paradoks

CHRONOLOGIZACJA:
Zob paradoksalnie I
Data ostatniej modyfikacji: 25.11.2018