-
1.
filoz. wywodzący się ze starożytności kierunek filozoficzny, głoszący możliwość osiągnięcia szczęścia przez doznawanie przyjemności i unikanie cierpień -
Ms. lp wymawiany: [epikure-iźmie] lub [epikure-izmie].
-
[epikure-ism] lub [epikure-izm]
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność intelektualna człowieka
filozofia -
antonimy: stoicyzm
-
- epikureizm i stoicyzm
-
Uczeń Plutarcha krytykował epikureizm, stoicyzm oraz autorów próbujących połączyć nauki Platona i Arystotelesa.
źródło: NKJP: Internet
Epikureizm zakłada, że dusza ludzka jest śmiertelna, więc radości i przyjemności trzeba zaznawać na ziemi, trzeba czerpać z życia pełnymi garściami.
źródło: NKJP: Internet
Ideałem epikureizmu było osiągnięcie pełnego, niezmąconego i radosnego spokoju, opartego na poznaniu natury i życiu zgodnym z nią.
źródło: NKJP: Stefan Kozłowski: Ekorozwój: wyzwanie XXI wieku, 2000
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. epikureizm
epikureizmy
D. epikureizmu
epikureizmów
C. epikureizmowi
epikureizmom
B. epikureizm
epikureizmy
N. epikureizmem
epikureizmami
Ms. epikureizmie
epikureizmach
W. epikureizmie
epikureizmy
Inne uwagi
Zwykle lp
-
Od: Epikur (341-270 p.n.e.), starożytny filozof grecki