-
1.
filoz. wywodzący się ze starożytności kierunek filozoficzny uznający, że najwyższym dobrem jest cnota polegająca na obojętności na przeciwności losu i panowaniu nad namiętnościami -
Ms. lp wymawiany: [stoicyźmie] lub [stoicyzmie].
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność intelektualna człowieka
filozofia -
antonimy: epikureizm
-
Wydawać by się mogło, że Cyceron, jak i potem Seneka, choćby jako typowi przedstawiciele stoicyzmu humanistycznego i stoickiego etycyzmu, wysuwając idee społeczeństwa wszechludzkiego, jak i ideę humanizmu, tym samym winni się zaliczać już do oponentów instytucji niewolnictwa.
źródło: NKJP: Gedymin Spychalski: Myśl społeczno-ekonomiczna starożytności i średniowiecza, 2000
Czytam Marka Aureliusza Rozmyślania. Nie odpowiada mi stoicyzm: dbać tylko o to, co dzieje się w mojej duszy. Wyrzec się ludzi. Być obojętną na to, czy dookoła jest dobro, czy zło. Straciłabym tożsamość.
źródło: NKJP: Krystyna Kofta: Monografia grzechów z dziennika 1978-1989, 2006
Szestow nie znosił stoicyzmu, a w całych dziejach filozofii widział jedynie różne stoicyzmu odmiany.
źródło: NKJP: Czesław Miłosz: Tygodnik Powszechny, nr 49, 1994
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. stoicyzm
stoicyzmy
D. stoicyzmu
stoicyzmów
C. stoicyzmowi
stoicyzmom
B. stoicyzm
stoicyzmy
N. stoicyzmem
stoicyzmami
Ms. stoicyzmie
stoicyzmach
W. stoicyzmie
stoicyzmy
Inne uwagi
Zwykle lp
-
Od: stoik