-
2.
jęz. log. odniesienie wyrażenia językowego do fragmentu rzeczywistości, które realizuje się w konkretnym akcie użycia tego wyrażenia -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język -
- referencje i presupozycje; kwantyfikacja i referencja; anafory i referencje
- niejednoznaczność; operator referencji; klasa, lista referencji
-
Równie istotna dla semantyki dyskursu jest referencja, która wyznacza przedmiot odniesienia dyskursu.
źródło: Mirosława Ampel-Rudolf: Gatunkowe reguły kształtowania schematów tekstu. Schemat informacyjny, 2009 (mbc.malopolska.pl)
Referat poświęcony jest problemowi przekładalności referencji kulturowych w postaci nazw realiów wyrażających zjawiska nieznane w kulturze języka docelowego.
źródło: Małgorzata Sieradzka: Kilka uwag o tłumaczeniu nazw realiów politycznych na przykładzie współczesnej literatury niemieckiej w przekładzie na język polski (beta.tertium.edu.pl)
Dla pewnych rejestrów mowy (zwłaszcza dla mowy potocznej) są charakterystyczne wyrażenia z semantyką referencji, tzn. przedstawiające konkretne, obserwowane sytuacje, innym zaś typom zachowania werbalnego (tekstom urzędowym, prawnym, naukowym) bardziej są właściwe wyrażenia generyczne o treści ogólnej.
źródło: Aleksander Kiklewicz: Znaczenie w języku znaczenie w umyśle. Krytyczna analiza współczesnych teorii semantyki lingwistycznej, 2012 (docplayer.pl)
Symboliczny wymiar języka odpowiada za referencję, która możliwa jest tylko o tyle, o ile przedmioty, do których odsyłają znaki językowe, istnieją niezależnie od nich, wspierając się na starannym odróżnieniu podmiotu (mówiącego) i przedmiotu (o którym się mówi).
źródło: NKJP: Julia Kristeva: Czarne słońce Depresja i melancholia, 2007
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. referencja
referencje
D. referencji
referencji
neut referencyj
char C. referencji
referencjom
B. referencję
referencje
N. referencją
referencjami
Ms. referencji
referencjach
W. referencjo
referencje
-
fr. référence
niem. Referenz
Od: łac. referre 'odnosić, przedstawiać; zgłaszać'