-
1.a
log. nauka zajmująca się związkami między znakami a rzeczywistością -
[semantyka] lub pot. [semantyka]
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność intelektualna człowieka
działalność naukowa -
hiperonimy: logika
-
Pracował twórczo przede wszystkim w dziedzinie logiki formalnej, podstaw matematyki i semantyki logicznej.
źródło: NKJP: Roman Murawski: Filozofia matematyki: zarys dziejów, 1986
Dobre opisy kryteriów wymagają dużych umiejętności analitycznych w zakresie semantyki i logiki.
źródło: NKJP: Romuald Korach: Nagroda i kara. Profesjonalna ocena pracownika, 2009
Dla intuicjonistycznego rachunku zdań zbudowano też różne semantyki.
źródło: NKJP: Roman Murawski: Filozofia matematyki: zarys dziejów, 1986
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. semantyka
semantyki
D. semantyki
semantyk
C. semantyce
semantykom
B. semantykę
semantyki
N. semantyką
semantykami
Ms. semantyce
semantykach
W. semantyko
semantyki
Inne uwagi
Zwykle lp
-
internac.
fr. sémantique (dosł.) 'znaczący'
niem. Semantik
ros. semántika
z gr. sēmantikós 'oznaczający' < sēmaínō 'znaczę, oznaczam' : sḗma 'znak'