-
1.
w starożytności i średniowieczu: ręczny dopisek czytelnika lub kopisty, naniesiony na marginesie lub między wierszami tekstu, mający charakter objaśnienia filologicznego lub komentarza -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
pisanie
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne -
hiperonimy: dopisek
objaśnienie
-
- glosy polskie, słowiańskie
-
Obok glos starofrancuskich w dziele Rasziego pojawiają się także glosy słowiańskie. Można to uznać za efekt konsultacji z uczniami pochodzącymi z krajów słowiańskich lub za rezultat kontaktów z działającymi na ich terenie kupcami żydowskimi.
źródło: NKJP: Hanna Zaremska: Drugie Prawo, Polityka, 2008-05-07
Poza słowiańskimi glosami w tekstach hebrajskich z okresu od XI-XIII w. i napisach polskich hebrajskimi literami na średniowiecznych monetach bitych w Polsce do XVI w. nie posiadamy praktycznie zaświadczeń ich języka.
źródło: NKJP: Ewa Geller: Narodziny jidysz, Polityka, 2008-05-07
Przepisywane przez siebie teksty często poprawiał i opatrywał erudycyjnymi uwagami (glosami) na marginesach. Świadczyło to o jego zainteresowaniach naukowych i miłości do słowa pisanego. Żmudne odwzorowywanie manuskryptów niewątpliwie pogłębiało wiedzę filozoficzną i teologiczną, a jednocześnie dozwalało podtrzymywać uczoną korespondencję z Akademią Krakowską. Owa łączność z macierzystą uczelnią sprawiała, że w Krakowie pamiętano o Janie Kantym.
źródło: NKJP: Zbigniew Mikołejko: Żywoty świętych poprawione, 2000
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. glosa
glosy
D. glosy
glos
C. glosie
glosom
B. glosę
glosy
N. glosą
glosami
Ms. glosie
glosach
W. gloso
glosy
-
łac. glossa 'rzadkie słowo, termin wymagający objaśnienia'
z gr. glṓssa 'język; przestarzałe sformułowanie, wyraz'