dwójkowicz

  • pot.  osoba, która źle się uczy i dostaje dwójki - oceny
  • CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Edukacja i oświata

    szkoła

  • antonimy:  piątkowicz
    hiperonimy:  uczeń
  • [...] dzieci te można i trzeba wychowywać [...]. Wtedy to, co jest na razie przekleństwem - nieskoordynowana i chaotyczna ciekawość świata - zmienić się może w prawdziwą i wartościową kreatywność, a permanentny dwójkowicz może zadziwić postępami w nauce.

    źródło: NKJP: Andrzej Mirski: Kreatywne diabełki, Dziennik Polski, 2006-02-28

    Rzecz w tym, że jeżeli kandydat (choć częściej kandydatka) zdał na dobrą trójkę, to można mu było dopomóc; dwójkowicza w żaden sposób nie udawało się przepchnąć, egzaminowało bowiem wiele osób, zawsze był obecny ktoś z polonistyki, głupio więc wstawiać się za kimś, kto w ogóle milczy albo mówi kompletne głupstwa.

    źródło: NKJP: Rene Śliwowski, Wiktoria Śliwowska: Rosja-nasza miłość, 2008

    Można się domyślać, że dwójkowicze często wagarują, są bliscy klęski szkolnej.

    źródło: NKJP: Piotr Pacewicz: Seks naszych dzieci, Gazeta Wyborcza, 1996-09-30

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m1

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. dwójkowicz
    dwójkowicze
    ndepr
    dwójkowicze
    depr
    D. dwójkowicza
    dwójkowiczów
    C. dwójkowiczowi
    dwójkowiczom
    B. dwójkowicza
    dwójkowiczów
    N. dwójkowiczem
    dwójkowiczami
    Ms. dwójkowiczu
    dwójkowiczach
    W. dwójkowiczu
    dwójkowicze
    ndepr
    dwójkowicze
    depr

  • Zob. dwa I

CHRONOLOGIZACJA:
1950, SJPDor
Data ostatniej modyfikacji: 27.06.2016