-
2.
książk. przytaczany przez kogoś fragment jakiegoś tekstu składający się z dwóch wersów -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność artystyczna człowieka
literatura -
hiperonimy: cytat
-
Wspomniany wyżej dwuwiersz zaczerpnięty z „Myszeidy” zawędrował do krakowskiego folkloru i za taki uznał go Oskar Kolberg, który przytacza opowiadanie o Esterce związane od niepamiętnych czasów z Łobzowem [...].
źródło: NKJP: Michał Rożek: Symbolika i magia Krakowa, 2000
Stare piosenki nas wzruszają, ale czy potrafilibyśmy je sami zaśpiewać? Mamy płyty takie i siakie, mamy odtwarzacze coraz nowszych generacji, ale wspólnie nie potrafimy się bawić. Nawet „Sto lat” kończy się na dwuwierszu.
źródło: NKJP: Irena Sławińska T.: Austriackie gadanie, polskie śpiewanie, Trybuna Śląska, 2002-02-28
Wszyscy znają - lub przynajmniej powinni znać - bajkę Ignacego Krasickiego, tę kończącą się dwuwierszem: Chłopcy, przestańcie, bo źle się bawicie, dla was jest to igraszka, nam idzie o życie.
źródło: NKJP: Internet
Wiele dwuwierszy z jego znakomitych gazeli stało się idiomami w prywatnych rozmowach czy korespondencji.
źródło: NKJP: Internet
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. dwuwiersz
dwuwiersze
D. dwuwiersza
dwuwierszy
C. dwuwierszowi
dwuwierszom
B. dwuwiersz
dwuwiersze
N. dwuwierszem
dwuwierszami
Ms. dwuwierszu
dwuwierszach
W. dwuwierszu
dwuwiersze
-
Kalka wyrazu dystych; zob. dwa I, wiersz.