rekwizytornia

Wprawdzie jego bohaterowie wręcz obsesyjnie przywołują rozmaite okruchy zmitologizowanej świadomości zbiorowej; we wspomnieniach, snach czy też wyobraźni prześladuje ich rekwizytornia narodowej pamięci, w jej kostiumy ubierają się osobiste przeżycia.

źródło: NKJP: Werner Andrzej: Krew i atrament, 1997

Religijne emblematy, muzyka kościelna, hymny, krucyfiksy, przejmujący śpiew gregoriańskiego chorału, misterne piękno paramentów liturgicznych, cała ta rekwizytornia poetycznej obrazowości była jeszcze jedną znamienną formą „wielkiej przygody” i więcej w tym było nieraz uporczywego szukania tak upragnionego i pożądanego „nowego dreszczu” niż autentycznego przeżycia religijnego.

źródło: NKJP: Artur Hutnikiewicz: Młoda Polska, 1994

Zwiędłe i zeschnięte liście, przedstawione w licznych figuralnych scenach na obrazach Jana Chrząszcza, zaczęły potem swoją niezwykłą wędrówkę po innych malarskich cyklach artysty. Raz stanowią coś w rodzaju sprytnego, artystycznego kamuflażu, innym razem niezwykle silnie działają na naszą wyobraźnię jako indywidualne symbole z jego rekwizytorni.

źródło: NKJP: Warsztatowcy, Dziennik Polski, 2003-03-19

Wajda nie tylko akceptuje polską historię. Wdaje się z nią również w dramatyczny spór. Odtwarza cudowną rekwizytornię polskich narodowych mitów, ale wytacza im nowy proces przed trybunałem narodowej świadomości.

źródło: NKJP: Portrety, Gazeta Wyborcza, 1994-05-13