-
2.
pot. utwór pisany, który jest błahy i odznacza się złą jakością lub formą -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
pisanie
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Ocena i wartościowanie
słownictwo oceniające -
- moja; drobnomieszczańska, polska pisanina
-
Jeśli ktoś napisał książkę apolityczną, ot, zwyczajną opowieść o życiu i miłości, której czytelnik na próżno szukał po księgarniach, krytycy zgodnym chórem nazywali ten rodzaj literacki bezideową, drobnomieszczańską pisaniną, niepotrzebną nikomu.
źródło: NKJP: Tadeusz Kwiatkowski: Panopticum, 1995
Ojciec kilka razy wspominał mu o swoim dzienniku i wierszach, i sam na pewno by ich nie zniszczył. [...] dla baby były to tylko szpargały, jakaś polska pisanina, zajmująca miejsce, którego jej w tym mikroskopijnym socjalnym domku na przedmieściu bardzo brakowało; spaliła wszystko albo wyrzuciła.
źródło: NKJP: Rafał A Ziemkiewicz: Żywina, 2008
[...] dla krytyka nie stanowiło żadnej obrazy polecenie redaktora, aby na dwa tygodnie odłożyć wszystkie inne pisaniny i wyprodukować esej dający mniej więcej pełny obraz zakończonej właśnie twórczości [...]
źródło: NKJP: Teodor Krzysztof Toeplitz: Mój wybór : rzeczy mniejsze, 1998
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. pisanina
pisaniny
D. pisaniny
pisanin
C. pisaninie
pisaninom
B. pisaninę
pisaniny
N. pisaniną
pisaninami
Ms. pisaninie
pisaninach
W. pisanino
pisaniny
-
Zob. pisać