-
1.
osoba, która rzadko się odzywa i robi to niechętnie -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
określenia człowieka ze względu na jego usposobienie
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
mówienie -
Zawzięty milczek. Ani słowa. Całymi dniami. Tylko przewraca koralikami różańca.
źródło: NKJP: Tadeusz Zimecki: Ja, Franek..., 2001
- Nie wiesz, dlaczego musiał odejść z wojska? - To milczek, ciężko coś wydobyć. Wiem tyle, że rozpuścił żołnierzy w czasie przepustki, zamiast zaprowadzić na mszę.
źródło: NKJP: Artur Baniewicz: Drzymalski przeciw Rzeczpospolitej, 2004
A nazywali ją sąsiedzi Szwajgełe, bo wiecznie milczała, a gdy zamieniła z kimś kilka słów, to tylko szeptem, jakby wstydziła się własnego głosu. Lejba też był milczkiem, tak że w milczeniu, nie wiadomo kiedy, zrodziło im się czworo dzieci.
źródło: NKJP: Teofil Konar: Walizka Pana Liwy, 2007
Nie należy do milczków. Gdy się rozgaduje, dziwnie układają mu się mięśnie twarzy.
źródło: NKJP: Anna Tokarska, Katarzyna Gabińska: Nie ma wytłumaczenia, Słowo Polskie Gazeta Wrocławska, 2005-07-01
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. milczek
milczkowie
ndepr milczki
depr D. milczka
milczków
C. milczkowi
milczkom
B. milczka
milczków
N. milczkiem
milczkami
Ms. milczku
milczkach
W. milczku
milczkowie
ndepr milczki
depr -
Zob. milczeć