-
2.
jęz. pełnienie przez daną formę językową lub końcówkę więcej niż jednej funkcji gramatycznej -
[synkretysm] lub [synkretyzm]
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
mówienie
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
pisanie -
Pozostałe spółgłoski stwardniałe, jak -c, -cz: [...] zachowują [...] synkretyzm mianownika obu liczb w rodzaju męskoosobowym, por. obcy człowiek - obcy ludzie, ochoczy tancerz - ochoczy tancerze.
źródło: NKJP: Alicja Nagórko: Zarys gramatyki języka polskiego, 1996
W skład deklinacji nijakiej wchodzą rzeczowniki należące do trzech typów morfologicznych:[...]. Wszystkie typy charakteryzuje synkretyzm trzech przypadków liczby pojedynczej i trzech przypadków liczby mnogiej: biernik i wołacz l.p. mają zawsze postać równą mianownikowi, wspólną zaś końcówką mianownika, biernika i wołacza l.m. jest -a.
źródło: Danuta Butler, Halina Kurkowska, Halina Satkiewicz: Kultura języka polskiego: Zagadnienia poprawności gramatycznej, 1971, s. 220
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. synkretyzm
synkretyzmy
D. synkretyzmu
synkretyzmów
C. synkretyzmowi
synkretyzmom
B. synkretyzm
synkretyzmy
N. synkretyzmem
synkretyzmami
Ms. synkretyzmie
synkretyzmach
W. synkretyzmie
synkretyzmy
Inne uwagi
Zwykle lp
-
może fr. syncrétisme
z gr. synkrētismós 'połączenie się dwóch (przeciwko trzeciemu)'
gr. syn 'razem' + gr. krētismós
Por. gr. krētízō 'postępuję po kreteńsku, tzn. oszukuję'