-
1.
książk. osoba dysponująca jakimś cennym dobrem i udzielająca go innym -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Ocena i wartościowanie
wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia -
synonimy: dysponent
-
- szafarz komunii świętej, sakramentu; szafarze łask
-
Kapłan jest szafarzem sakramentu pojednania i pokuty.
źródło: NKJP: Stanisław Zasada: Kwiaty nie wystarczą, Gazeta Poznańska, 2005-03-19
Nadzwyczajnym szafarzem może zostać tylko mężczyzna w wieku od 35 do 65 lat, wyróżniający się - jak określa to instrukcja - dojrzałością w wierze, a zwłaszcza zdrową pobożnością eucharystyczną [...].
źródło: NKJP: z.ch.: Biały opłatek od cywila, Dziennik Łódzki, 2003-02-24
Roztropniej skromnie czekać na werdykt. Bowiem szafarzem zarówno pochwał, jak i surowych przygan jest tylko on. Prezes.
źródło: NKJP: Tomasz Wołek: Chłopiec z Placu Broni, Polityka, nr 40 (2725), 2009-10-03
Do 2001 r. osoby przygotowujące tego typu dokumentację musiały uzyskać uprawnienia. Najpierw ich szafarzem był minister ochrony środowiska, później wojewoda. Nadanie uprawnień poprzedzał egzamin, podobno traktowany nader serio.
źródło: NKJP: Ryszarda Socha: Prognoza przyrody, Polityka, 2008-04-26
Benzyniarz. W epoce komunistycznej reglamentacji był panem, szafarzem jednego z najcenniejszych dóbr konsumpcyjnych. Kapitalizm wskazał mu prawdziwe miejsce.
źródło: NKJP: (J): Nalewa do baków, Dziennik Zachodni, 2002-09-11
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. szafarz
szafarze
D. szafarza
szafarzy
C. szafarzowi
szafarzom
B. szafarza
szafarzy
N. szafarzem
szafarzami
Ms. szafarzu
szafarzach
W. szafarzu
szafarze
-
+ szafarz + CZEGO -
śr.-w.-niem. schaffaere
Por. niem. schaffen 'porządkować'