-
1.
drapieżnik podobny do wilka, lecz od niego mniejszy, o długich kończynach i brunatnożółtej sierści, żywiący się drobnymi zwierzętami i padliną -
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Świat zwierząt
zwierzęta leśne i polne
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Świat zwierząt
zwierzęta drapieżne -
- hieny i szakale
- głowa, język szakala; stado szakali
-
Na jasnym tle poruszał się czarny punkcik. To pewnie pustynny szakal wyruszył na nocne łowy.
źródło: NKJP: Marian Brandys: Śladami Stasia i Nel, 1974
Przed nimi gnał wyciągnięty szakal, wąski język zwisał mu z pyska, kapała ślina, słyszeli chrapliwe pojękiwanie szczutego zwierzęcia.
źródło: NKJP: Wojciech Żukrowski: Kamienne tablice, 1966
W zaroślach odezwały się pierwsze zwiastuny nocy - szakale.
źródło: NKJP: Zofia Kossak: Przymierze, 1952
[...] ledwo lwy coś zabiją, najedzą się i położą obok, już do padliny zlatują się sępy, przychodzą hieny i szakale. Po chwili z tego, co zostawiły lwy, nic już nie ma.
źródło: NKJP: Nuria Selva Fernandez, Adam Wajrak: Wajrak w lesie: Gazeta Wyborcza, 1998-05-08
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. szakal
szakale
D. szakala
szakali
C. szakalowi
szakalom
B. szakala
szakale
N. szakalem
szakalami
Ms. szakalu
szakalach
W. szakalu
szakale
-
fr. chacal
z tur. çakal
< pers. šagāl < sanskr. śr̥gāláḥ 'wyjec'