-
1.
rosnąca na łąkach i pastwiskach jadalna roślina o wydłużonych liściach z charakterystycznym kwaśnym posmakiem -
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA
Jedzenie i jego przygotowanie
rodzaje pokarmu/potraw i ich cechy
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Świat roślin
rośliny leśne i łąkowe -
- dziki, koński szczaw
- liście szczawiu
-
My, pani, jesteśmy biedni wojownicy, jeśli łup nam koło nosa przejdzie, to głód w oczy zagląda. My szczawiem i lebiodą się żywimy...
źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Miecz przeznaczenia, 1992
Latem jadłyśmy też zupy ze szczawiu z podmiejskich łąk lub z rabarbaru, który rósł po przeciwnej stronie ulicy.
źródło: NKJP: Henryk Grynberg: Życie ideologiczne, osobiste, codzienne i artystyczne, 1998
Zbierał różne ślimaki, wysysał słodkie pędy młodych trzcin, jadł kłącza pałek i łącznia, malutkie bulwy sitowia i kwaskowate liście szczawiu.
źródło: NKJP: Halina Rudnicka: Uczniowie Spartakusa, 1951
Nie należy spożywać szczawiu gotowanego, ponieważ w czasie gotowania wytrącają się szkodliwe związki nieorganiczne.
źródło: NKJP: Antonina Malinkiewicz: Dieta dla umysłu, 2008
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. szczaw
szczawie
D. szczawiu
szczawiów
rzadziej szczawi
C. szczawiowi
szczawiom
B. szczaw
szczawie
N. szczawiem
szczawiami
Ms. szczawiu
szczawiach
W. szczawiu
szczawie
Inne uwagi
Zwykle lp
-
psł. *sьčavъ(jь) 'wydzielający z siebie ciecz, sok' > 'roślina wydzielająca sok; szczaw'
Urzeczownikowiony (za pomocą przyrostka *-jь) pierwotny przymiotnik *sьčavъ; zob. szczać