-
1.
książk. osoba wyrażająca w zdecydowany, szokujący sposób sprzeciw wobec ogólnie akceptowanych oraz szanowanych wartości i poglądów -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Zasady współżycia społecznego
zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie -
Największy skandalista przełomu wieków, obrazoburca, budzący strach i zgorszenie rodziców dorastających dziewczynek zmywa makijaż, zrzuca ekscentryczne stroje, by za chwilę włożyć ciepłe kapcie.
źródło: NKJP: Marcin Król: Obsłuchane, opisane, Trybuna Śląska, 2004-10-21
[...] główny obrazoburca japońskiego kina, objeżdżał światowe festiwale ze swoim artystycznym filmem z elementami hard porno [...].
źródło: NKJP: Michał Chaciński: Kino fizycznego niepokoju, Polityka, 2003-07-12
Mrożka tylko durnie mogli uważać za obrazoburcę. Urządzali mu nawet kiedyś kocie muzyki na przedstawieniach. Niby w obronie świętości [...].
źródło: NKJP: Jan Błoński: Wszystkie sztuki Sławomira Mrożka, 1995
Wywoływał skandale, był typem obrazoburcy, a jednak uwielbiały i uwielbiają go tłumy, manifestując to przychodzeniem na każdą jego wystawę.
źródło: NKJP: Elżbieta Podolska: Mistrz niewyczerpanej kreatywności, Gazeta Poznańska, 2003-04-10
[...] gdy zwracałem się do Gombrowicza po wojnie, wiedziałem, że mam do czynienia z jednym z większych obrazoburców współczesnej literatury polskiej.
źródło: NKJP: Jerzy Giedroyc: Wspomnienia, Gazeta Wyborcza, 1994-12-09
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. obrazoburca
obrazoburcy
ndepr obrazoburce
depr D. obrazoburcy
obrazoburców
C. obrazoburcy
obrazoburcom
B. obrazoburcę
obrazoburców
N. obrazoburcą
obrazoburcami
Ms. obrazoburcy
obrazoburcach
W. obrazoburco
obrazoburcy
ndepr obrazoburce
depr -
Kalka łac. śred. iconomachus (< p.-gr. eikonómachos) lub łac. śred. iconoclasta (< p.-gr. eikonoklástēs); zob. obraz, burzyć