dewastator
-
książk. osoba powodująca, że coś nie nadaje się do użytku lub przestaje istnieć
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Zasady współżycia społecznego
zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie -
synonimy: niszczyciel
-
Bohater tej powieści, Bartosz, pochodzi z drobnej szlachty lecz przez egoistyczne podstępy dworu doprowadzony zostaje do roli dewastatora bogactw gospodarczych kraju i zepchnięty na dno nędzy materialnej.
źródło: NKJP: Stanisław Dąbrowski: Podłoże ideowe powieści wiejskich Kraszewskiego, Kuźnica, 1949
Poprzednim razem wandale wyrwali metalowe tablice informujące, iż decyzją rady miasta przebywanie na terenie szkoły, niszczenie otoczenia i spożywanie tu alkoholu, jest zabronione. Dewastatorzy zadali sobie wiele trudu, bo tablice były na metalowych słupkach, wpuszczonych w beton.
źródło: NKJP: APL: Popiją - zdemolują, Gazeta Krakowska, 2007-09-25
W ubiegłym roku przypadek zrządził, że udało się złapać na gorącym uczynku dwóch dewastatorów pałacu w Minodze.
źródło: NKJP: Majątek za „złotówkę”, Dziennik Polski, 2001-06-20
Przez dwa dni w Radomsku przebywał cyrk „Polonia”, który dał trzy przedstawienia. Jednak mieszkańcom naszego miasta bardziej zapadnie w pamięć jako dewastator. Miejsce, gdzie rozstawił swój namiot, wyjeżdżając - zamienił w grzęzawisko.
źródło: NKJP: jk: Prawdziwy cyrk, Gazeta Radomszczańska, 2009-03-25
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. dewastator
dewastatorzy
ndepr dewastatory
depr D. dewastatora
dewastatorów
C. dewastatorowi
dewastatorom
B. dewastatora
dewastatorów
N. dewastatorem
dewastatorami
Ms. dewastatorze
dewastatorach
W. dewastatorze
dewastatorzy
ndepr dewastatory
depr -
+ dewastator + (CZEGO) -
łac. dēvastātor 'niszczyciel, łupieżca'