marnotrawca
-
książk. pejorat. osoba, która używa czegoś w nadmiarze, bez umiejętności lub potrzeby
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności -
W oczach innych ludzi jestem może jeszcze większym marnotrawcą czasu niż ten mój ruchliwy sąsiad, właściciel domku, ogródka, psów i kurnika. Nie, co ja mówię, w oczach ludzi jego krzątanina ma sens, jest sensownym wykorzystaniem czasu, podczas gdy moje ślęczenie nad książkami, nad kartką papieru to bezsens.
źródło: NKJP: Antoni Kawczyński: Patrząc przez okno, Mazowieckie To i Owo, 2004-08-04
Wnuk i generalny spadkobierca autorki pamiętników, sławny August, czyli „Gucio” Potocki, zapisał się później w kronikach dziewiętnastowiecznej Warszawy jako tak niepoprawny donżuan, hulaka i marnotrawca, że zdystansował nawet swego prapradziadka, księcia eks-podkomorzego.
źródło: NKJP: Marian Brandys: Nieznany Książę Poniatowski, 1960
Stowarzyszenia występujące w obronie lokatorów twierdzą, że jesteście marnotrawcami. Niedawno podawali przykład ciepłociągu przy ul. Turzej na Widzewie [...], gdzie zerwane były blachy osłaniające ciepłociąg, a wełna mineralna wyrwana aż do gołych rur.
źródło: NKJP: Zając K.: Ciepło na wagę złomu, Express Ilustrowany, 2001-12-01
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. marnotrawca
marnotrawcy
ndepr marnotrawce
depr D. marnotrawcy
marnotrawców
C. marnotrawcy
marnotrawcom
B. marnotrawcę
marnotrawców
N. marnotrawcą
marnotrawcami
Ms. marnotrawcy
marnotrawcach
W. marnotrawco
marnotrawcy
ndepr marnotrawce
depr -
+ marnotrawca + (CZEGO) -
Zob. marnotrawić