marnotrawca

  • książk.  pejorat.  osoba, która używa czegoś w nadmiarze, bez umiejętności lub potrzeby
  • CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

    Usposobienie człowieka

    cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności

  • W oczach innych ludzi jestem może jeszcze większym marnotrawcą czasu niż ten mój ruchliwy sąsiad, właściciel domku, ogródka, psów i kurnika. Nie, co ja mówię, w oczach ludzi jego krzątanina ma sens, jest sensownym wykorzystaniem czasu, podczas gdy moje ślęczenie nad książkami, nad kartką papieru to bezsens.

    źródło: NKJP: Antoni Kawczyński: Patrząc przez okno, Mazowieckie To i Owo, 2004-08-04

    Wnuk i generalny spadkobierca autorki pamiętników, sławny August, czyli „Gucio” Potocki, zapisał się później w kronikach dziewiętnastowiecznej Warszawy jako tak niepoprawny donżuan, hulaka i marnotrawca, że zdystansował nawet swego prapradziadka, księcia eks-podkomorzego.

    źródło: NKJP: Marian Brandys: Nieznany Książę Poniatowski, 1960

    Stowarzyszenia występujące w obronie lokatorów twierdzą, że jesteście marnotrawcami. Niedawno podawali przykład ciepłociągu przy ul. Turzej na Widzewie [...], gdzie zerwane były blachy osłaniające ciepłociąg, a wełna mineralna wyrwana aż do gołych rur.

    źródło: NKJP: Zając K.: Ciepło na wagę złomu, Express Ilustrowany, 2001-12-01

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m1

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. marnotrawca
    marnotrawcy
    ndepr
    marnotrawce
    depr
    D. marnotrawcy
    marnotrawców
    C. marnotrawcy
    marnotrawcom
    B. marnotrawcę
    marnotrawców
    N. marnotrawcą
    marnotrawcami
    Ms. marnotrawcy
    marnotrawcach
    W. marnotrawco
    marnotrawcy
    ndepr
    marnotrawce
    depr
  • bez ograniczeń + marnotrawca +
    (CZEGO)
  • Zob. marnotrawić

CHRONOLOGIZACJA:
1532, SPXVI
Data ostatniej modyfikacji: 17.07.2016