wprawa - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

umiejętność będąca wynikiem doświadczenia lub ćwiczeń

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Usposobienie człowieka

cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności

	synonimy:	biegłość
	hiperonimy:	umiejętność

duża, niezwykła, ogromna, spora, wielka; wieloletnia, zawodowa wprawa
wprawa w czytaniu, w odczytywaniu czegoś, w pisaniu, w posługiwaniu się czymś, w rządzeniu
wprawa i doświadczenie, wprawa i łatwość, wprawa i praktyka, wprawa i wiedza; umiejętność i wprawa
brak, odrobina; kwestia wprawy
nabrać/nabierać, wymagać wprawy
mieć, stracić wprawę
dojść/dochodzić do wprawy, wyjść/wychodzić z wprawy

	Czarek czołga się w ciasnym, lodowym wnętrzu jaskini z dużą wprawą, której wielu mogłoby mu pozazdrościć. źródło: NKJP: Ryszard Opiatowski: Charakter jaskiniowy, Gazeta Wyborcza, 1993-07-16
	Mógłbym panu przetłumaczyć na angielski, ale zajęłoby mi to pewnie ze dwa dni. Nie mam wprawy w pisaniu... źródło: NKJP: Mirosław M. Bujko: Wyspy szerszenia, 2008
	Zgarbił się i wyciągnął miecz szybkim, zwinnym ruchem, świadczącym o wprawie. źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Miecz przeznaczenia, 1992
	Bardzo wyczerpująca to praca, ponieważ poza szkoleniem najmłodszych adeptów muszę też sam trenować, aby nie wyjść z wprawy. źródło: NKJP: Trzy pytania do Gracjana Nowaka, Dziennik Polski, 2003-02-17

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

Inne uwagi

Zwykle lp

+

wprawa

+

(w CZYM)

Rzeczownik odczasownikowy od przedrostkowego wprawić; zob. prawić