misiurka - Wielki słownik języka polskiego PAN

wojsk. płaski blaszany hełm z zamocowaną wokół metalową siatką osłaniającą czoło, uszy, policzki i kark, noszony dawniej przez rycerzy i żołnierzy

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Wojsko i wojna

czynności, przedmioty, miejsca związane z wojskiem i wojną

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Tradycja

świat dawnych epok i wydarzenia historyczne

hiperonimy:

hełm

	Ostrożnie zdjęli leżącemu misiurkę z głowy i rozpięli rzemienie łączące kolczy kaftan na piersiach i szeroki pas, do którego przypięte były szabla i mała sakwa. źródło: NKJP: Marcin Pielesz: Skutki niewłaściwej diety, 2009-05-11
	To było znacznie bezpieczniejsze niż rozmowy z nieznajomym, szczególnie jeżeli ten nosił pordzewiałą kolczugę, karwasze, misiurkę i patrzył spode łba, ściskając szablę w garści. źródło: NKJP: Marcin Pielesz: Skutki niewłaściwej diety, Esensja, 2009-05-11
	Rok później jeden z zabójców zdołał nawet zadać cios nożem, ale Saladyna uratowała stalowa misiurka. źródło: NKJP: Sławomir Leśniewski: Starcy bez serca, Polityka, 2006-12-02
	[...] pani Halina nie ma kolczug i misiurek, co powoduje, że przebranie rycerza robi się mocno niekompletne. źródło: NKJP: Ireneusz Pawlik: Pranie po klientach, Gazeta Krakowska, 2004-01-10

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

osm.-tur. Mısır 'Egipt, Kair'

z ar. Miṣr 'Egipt; Kair, duże miasto, stolica'

Wyraz misiurka pochodzi od niepoświadczonej formy *Mısur, która jest wynikiem skrzyżowania formy liczby pojedynczej (Mısır) i mnogiej (Musūr)