zdębieć - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

znaleźć się w stanie, w którym nie można się poruszyć lub odezwać na skutek zaskoczenia spowodowanego nieprzewidzianymi okolicznościami

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Stany psychiczne człowieka

zachowania emocjonalne

	Czy wykształcony w PCE elektryk nie zdębieje, stanąwszy przed tablicą pełną bezpieczników topikowych? Choć już nie zakładane, nadal funkcjonują w wielu instalacjach. źródło: NKJP: Lidia Góralewicz: Nie kopie laika, Gazeta Krakowska, 2007-05-31
	Aktorzy zdębieli, bo nagle pojawiła się postać, której nie ma w scenariuszu. źródło: NKJP: Marzena Puchała: Życie za sceną, Dziennik Zachodni, 2003-05-16
	Oto blisko, w zasięgu ręki, wykwitała wizja mojego gospodarstwa. Chłopaki zdębieją, gdy opowiem im o swojej farmie i kowbojskim życiu! źródło: NKJP: Internet
	[...] gdy wrócił z pracy, aż zdębiał ze zdziwienia. Dach zerwany, rzeczy na dworze, pościel w błocie, wszystko pomieszane jak groch z kapustą. Gdy zapytał, gdzie będzie spać, niegościnni gospodarze, jak na ironię, zaproponowali mu parasol używany przez przekupki. źródło: Internet: bialystokonline.pl
	Gdy dostała rachunek za maj, zdębiała. Majowy rachunek telefoniczny opiewał na kwotę 416 zł, i był nabity głównie przez połączenia z numerami 0-700. A zatem nie zadziałała żadna z blokad, za które płaciła. źródło: NKJP: Krzysztof Bąk: Numer z blokadą, Trybuna Śląska, 2003-08-12

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zdębiałem +(e)m zdębiał	zdębiałam +(e)m zdębiała	zdębiałom +(e)m zdębiało	zdębieliśmy +(e)śmy zdębieli	zdębiałyśmy +(e)śmy zdębiały
2 os.	zdębiałeś +(e)ś zdębiał	zdębiałaś +(e)ś zdębiała	zdębiałoś +(e)ś zdębiało	zdębieliście +(e)ście zdębieli	zdębiałyście +(e)ście zdębiały
3 os.	zdębiał	zdębiała	zdębiało	zdębieli	zdębiały

bezosobnik: zdębiano

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		zdębiejmy
2 os.	zdębiej	zdębiejcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zdębiałbym bym zdębiał	zdębiałabym bym zdębiała	zdębiałobym bym zdębiało	zdębielibyśmy byśmy zdębieli	zdębiałybyśmy byśmy zdębiały
2 os.	zdębiałbyś byś zdębiał	zdębiałabyś byś zdębiała	zdębiałobyś byś zdębiało	zdębielibyście byście zdębieli	zdębiałybyście byście zdębiały
3 os.	zdębiałby by zdębiał	zdębiałaby by zdębiała	zdębiałoby by zdębiało	zdębieliby by zdębieli	zdębiałyby by zdębiały

bezosobnik: zdębiano by

bezokolicznik: zdębieć

imiesłów przysłówkowy uprzedni: zdębiawszy

gerundium: zdębienie

odpowiednik aspektowy: dębieć

	+	zdębieć	+	(z CZEGO)
	+	zdębieć	+	(ZDANIE PYTAJNO-ZALEŻNE)

Zob. dębieć