-
2.
książk. coś, co wywołuje fałszywe wyobrażenie tego, o czym mowa, ukrywając jego prawdziwy charakter -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Ocena i wartościowanie
słownictwo oceniające -
O tym, że tak naprawdę jesteśmy inni, niż chcielibyśmy być, że wystarczy tylko trochę poskrobać, a spod pokostu wyjdą skrywane kompleksy, namiętności i słabości, Oshima opowiada nie tylko efektownie, ale i - zazwyczaj - prawdziwie.
źródło: NKJP: Włodzimierz Kalicki: Wideo, Gazeta Wyborcza, 1993-02-05
Mimo jednak redakcyjnych i cenzorskich zabiegów pogańska religia i związana z nią tradycyjna kultura przezierała spod cienkiego pokostu chrystianizacji, którym powleczono spisy praw.
źródło: NKJP: Karol Modzelewski: Barbarzyńska Europa, 2004
Dwory pozbywały się wersalskiego pokostu, przybierając ostentacyjnie barwy i obyczaje narodowe.
źródło: NKJP: Jerzy Stempowski: Szkice literackie. Klimat życia i klimat literatury: 1948-1967, 2001
Zatem sułtan jako kalif, czyli najwyższy zwierzchnik muzułmanów, faktycznie stał na straży nadal teokratycznego w istocie państwa, mimo liberalnego pokostu konstytucji.
źródło: NKJP: Andrzej Chwalba: Historia Powszechna. Wiek XIX, 2008
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. pokost
pokosty
D. pokostu
pokostów
C. pokostowi
pokostom
B. pokost
pokosty
N. pokostem
pokostami
Ms. pokoście
pokostach
W. pokoście
pokosty
Inne uwagi
Zwykle lp
-
+ pokost + (CZEGO)
+ pokost + (JAKI) -
Rzeczownik odczasownikowy od dawnego przedrostkowego pokościć 'powlec, pociągnąć jakąś substancją', które od dawnego kościć 'powlekać jakąś substancją', czasownika odrzeczownikowego od kość (Bor); zob. kość