pomarańczówka

Mam pierwszego w życiu kaca. Nie, drugiego. Pierwszy raz w Toruniu, w czasie przerwy świątecznej, kiedy zostałyśmy z Lotą same w akademiku i piłyśmy pomarańczówkę w kubkach, zagryzając kiełbasą polską!

źródło: NKJP: Krystyna Kofta: Monografia grzechów z dziennika 1978-1989, 2006

Największą sławą wśród bywalców cieszy się piołunówka, ale kosztowałem też przedniej tarniówki, śliwówki, wiśniówki, pomarańczówki (a owszem, tak, okazuje się, iż także pomarańczówka może być smakowita i wytrawna), cytrynówki, krupniku.

źródło: NKJP: Piotr Bikont: Mylące pozory i pyszne ozory, Gazeta Wyborcza, 1996-04-26

Zasiedliśmy z butelką pomarańczówki w małym, przytulnym pokoiku, gdzie stały dwa wąskie, niklowe łóżka. Piłem raz do jednej towarzyszki, raz do drugiej, to znaczy one piły co drugi raz, a ja za każdym razem.

źródło: NKJP: Henryk Grynberg: Życie ideologiczne, osobiste, codzienne i artystyczne, 1998

Sąsiad wyrabia doskonałą pigwówkę. Jego pomarańczówka właśnie się robi – te owoce trzeba jednak kupić w sklepie, a wiadomo, że najlepsze są u nas w środku zimy.

źródło: NKJP: Jolanta Grzelak-Hodor: Recepta na dobry smak, Gazeta Krakowska, 2007-01-26