-
2.
drewniany przedmiot złożony z elementów, które przy poruszaniu albo potrząsaniu stukają o siebie, wydając dźwięk -
KATEGORIE FIZYCZNE
Cechy i właściwości materii
dźwięki -
- drewniana kołatka
-
Sprowadzano tam także z okolicznych wsi mężczyzn w ich średniowiecznych baranicach i baranich czapach, z kijami i kołatkami, żeby naganiali Niemcom zwierzynę na strzał.
źródło: NKJP: Henryk Grynberg: Życie ideologiczne, osobiste, codzienne i artystyczne, 1998
W Wielkim Tygodniu w kościele, gdzie obrazy przesłaniały zasłony z kiru, a kołatki stukały sucho zamiast dzwonków, odwiedzało się grób Pana Jezusa.
źródło: NKJP: Czesław Miłosz: Dolina Issy, 1955
W tej wrzawie nie od razu dało się słyszeć rogi. Po chwili dołączyły do nich bębenki i kołatki.
źródło: NKJP: Tomasz Kołodziejczak: Krew i kamień, 2003
- Oni szli cicho, jakby pędzili skradzione stada, owce nie miały brzękadeł, a krowy kołatek, nawet psy nie szczekały... Roztopili się w mroku.
źródło: NKJP: Wojciech Żukrowski: Kamienne tablice, 1966
Nawet tak bezpretensjonalna piosenka jak „Yellow Submarine” została potraktowana eksperymentalnie - słyszymy tam odgłosy gwizdków, dzwonów okrętowych, syren, kołatek używanych przez kibiców piłkarskich.
źródło: NKJP: Mirosław Pęczak: Przełom 66, Polityka, 2006-04-15
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. kołatka
kołatki
D. kołatki
kołatek
C. kołatce
kołatkom
B. kołatkę
kołatki
N. kołatką
kołatkami
Ms. kołatce
kołatkach
W. kołatko
kołatki
-
pol. kołatać 'stukać, pukać, łomotać'
z psł. dial. *kolatati 'wstrząsać, uderzać, łomotać'