zmanierowanie
-
książk. cecha kogoś, kto zachowuje się nienaturalnie, naśladując kogoś, kogo uważa za wzór
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Zasady współżycia społecznego
zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie -
Urodzony klasycysta, był przeciwnikiem konwencjonalnego zmanierowania zarówno w bezpośrednich kontaktach osobistych, jak i w literaturze czy nawet szerzej, we wszelkiej sztuce.
źródło: NKJP: Zbigniew Goliński: Krasicki, 2002
Zdaniem profesora najcenniejsze jest to, co robił Antoni Kenar - rozbudzanie talentu i drogi własnych poszukiwań. Jeżeli prace są odtwórcze, pominięty jest etap własnego dojrzewania jako artysty, wtedy takie zmanierowanie trudno jest zlikwidować.
źródło: NKJP: Anna Zadziorko: Prostota wartością, Tygodnik Podhalański, 4, 1999
Gdybym więc miał sobie i Państwu życzyć na nowy rok nowego literackiego objawienia, powiedziałbym: niech on nie przychodzi do nas z biblioteki, tylko z ulicy, niech pisze, jakby opowiadał przy ognisku! Niech ominą go wszystkie polskie zmanierowania i miny (w tym gombrowiczowskie) [...]
źródło: NKJP: Michał Witkowski: Jaki powinien nie być?, Polityka, 2009-01-17
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: n2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. zmanierowanie
zmanierowania
D. zmanierowania
zmanierowań
C. zmanierowaniu
zmanierowaniom
B. zmanierowanie
zmanierowania
N. zmanierowaniem
zmanierowaniami
Ms. zmanierowaniu
zmanierowaniach
W. zmanierowanie
zmanierowania
Inne uwagi
Zwykle lp
-
Od: zmanierować; zob. maniera