-
1.
pot. pejorat. mężczyzna, który wykorzystuje swój spryt, by osiągnąć jak najwięcej, niewiele robiąc -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
określenia człowieka ze względu na jego usposobienie -
Był to typowy peerelowski karierowicz, pływak, lawirant, lewus, miglanc. Wyszczekany, pnący się po szczebelkach nie dzięki pracy, lecz dzięki gadaniu.
źródło: NKJP: Spóźniona riposta, Mazowieckie To i Owo, 2002-01-07
Chce się wcisnąć do środowiska. Ponoć na dzisiejsze zebranie protegował go u Banacha sam Łukasiewicz. To jakiś miglanc, jak wszyscy ci logicy!
źródło: NKJP: Marek Krajewski: Głowa Minotaura, 2009
Oszwabić się go nie da, za mało nas, żeby się nie dopatrzył, nie ma co kantować, meldujemy, zgodnie z prawdą, że jednego miglanca brakuje, na bumelce.
źródło: NKJP: Henryk Sekulski: Przebitka, 2001
Tak dostałby w kość. Tam mówi się wprost, że ktoś nie ma pojęcia o tym, co opowiada, że ktoś kłamie lub jest politycznym miglancem. U nas kwitną faceciki, którzy zmieniają partie i kluby poselskie częściej niż skarpetki.
źródło: NKJP: Smutno i strasznie: Dziennik Polski, 2002-10-25
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. miglanc
miglance
ndepr miglance
depr D. miglanca
miglanców
C. miglancowi
miglancom
B. miglanca
miglanców
N. miglancem
miglancami
Ms. miglancu
miglancach
W. miglancu
miglance
ndepr miglance
depr -
jidysz