-
1.
pot. pejorat. człowiek, który mówi dużo i głośno -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
określenia człowieka ze względu na jego usposobienie
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
mówienie -
Wykształcenie miał tylko pan Pawłowski, oczytany byłem tylko ja. Reszta to była zwykła ciemnota od zwykłej roboty, ale w pysku to byli gardłacze.
źródło: Wiesław Kępiński: Wspomnienia, 2008 (wieslawkepinski-poematy.blog.pl)
Bo co by nie gardłowali moskiewscy gardłacze i co by nie pisały zagraniczne pismaki, a naród w głubince Władimira Władimirowicza uważa! [...] większość Rosjan popiera swego prezydenta.
źródło: NKJP: Mariusz Wilk: Dom nad Oniego, 2006
[...] należał do ludzi [...], którzy po sobie coś pożytecznego zostawili, w przeciwieństwie do poniektórych gardłaczy.
źródło: Internet: wiadomosci.ox.pl
[...] wywiady z gardłaczami i pozerami są bardziej „widowiskowe”, a i wiedzy od prowadzących też specjalnie nie wymagają.
źródło: Internet: wiadomosci.gazeta.pl
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. gardłacz
gardłacze
ndepr gardłacze
depr D. gardłacza
gardłaczy
C. gardłaczowi
gardłaczom
B. gardłacza
gardłaczy
N. gardłaczem
gardłaczami
Ms. gardłaczu
gardłaczach
W. gardłaczu
gardłacze
ndepr gardłacze
depr -
Zob. gardło