otomana

Oprócz półek z książkami w „ostatnim pokoju” znajdowała się otomana, na której ojciec odbywał swoje pięciominutowe poobiednie drzemki [...].

źródło: NKJP: Jan Brzechwa: Gdy owoc dojrzewa, 1958

Przesunęła dłonią po wygiętym, zimnym korpusie maszyny do szycia „Singer”, potem, czując narastające zmęczenie, usiadła na otomanie i dopiero teraz, oparłszy głowę na miękkim oparciu, które pachniało pluszem i suchą morską trawą, odetchnęła głęboko.

źródło: NKJP: Stefan Chwin: Hanemann, 1995

Leżeliśmy na wygodnych otomanach przy wspaniale zastawionych, inkrustowanych złotem, srebrem i kością słoniową stolikach.

źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Uczeń czarnoksiężnika, 2003

Otomany okryte były kolorowymi, wielce ozdobnymi kilimami.

źródło: NKJP: Zdzisław Morawski: Gdzie ten dom, gdzie ten świat, 1994

Ubrane w jedwabie i koronki, wybierają atłasowe kanapy, pluszowe otomany i osuwają się na nie z pewnym zaniedbaniem, które jednak nie psuje, ale dodaje wdzięku postaci.

źródło: NKJP: Magda Huzarska-Szumiec: Kochać, uwodzić, Gazeta Krakowska, 2003-02-14