gaullistowski

Na dwa dni przed wyzwoleniem miasta podporządkował się przedstawicielowi gaullistowskiego ruchu oporu, Gastonowi Cusinowi.

źródło: NKJP: „Honorowa emigracja”, Gazeta Wyborcza, 1999-10-21

Prezydent Republiki nie reprezentuje już tendencji do dominowania w sposób jednoznaczny i konsekwentny w strukturze aparatu państwowego, a więc nie powtarza się już gaullistowska wizja roli szefa państwa.

źródło: NKJP: Wiesław Skrzydło: Ustrój polityczny Francji, 1992

„Wielka Francja” gaullistowska musi dla samej zasady tworzyć kontrast w stosunku do Ameryki, politycznie bowiem pozostaje głównym punktem odniesienia dla kilkudziesięciu krajów na świecie, które nie chcą albo nie mogą umizgiwać się do Waszyngtonu.

źródło: NKJP: Marek Ostrowski: Amerykanin w Paryżu, Polityka, 2007-09-15

Polityka ta, zapoczątkowana przez de Gaulle’a, była kontynuowana w latach 70-tych w dużej części z powodu nacisków środowisk gaullistowskich [...].

źródło: NKJP: Andrzej R.J. Szeptycki: Czynnik niemiecki w polityce wschodniej V Republiki 1958-1991, Stosunki Międzynarodowe, 2000