wykurzyć (lokatorów z mieszkania) - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.

pot. powodując powstanie gdzieś niekorzystnych dla kogoś okoliczności, sprawić, że ta osoba opuszcza to miejsce

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Relacje międzyludzkie

określenia relacji międzyludzkich

hiperonimy:

przegonić
przepędzić
wygonić
wypchnąć
wypędzić

	Burmistrz i Rada są na mnie wściekli, bo swoją halą targową zagroziłem interesom gminy. Chcieliby mnie stąd wykurzyć. Uchwalili więc, że opłata targowa na bazarze gminnym wynosić będzie 200 tys. dziennie, a poza bazarem, więc i w mojej hali targowej - 1 mln 40 tys. źródło: NKJP: Leszek Wójcik: Bitwa pod Cedynią, Gazeta Wyborcza, 1993-12-03
	Ich zdaniem władze miasta próbują ich z budynku wykurzyć, bo mają na niego nowego nabywcę. źródło: NKJP: Marek Świercz: Odbiorę i już!, Trybuna Śląska, 2004-10-22
	Na pewno zdawali sobie sprawę, że byli szczątkowym odpadkiem poprzednich rządów i że Gwinejczycy prędzej czy później wykurzą ich z kraju, ale zachowywali się, jak gdyby nic nie groziło ich powodzeniu. źródło: NKJP: Arkady Fiedler: Nowa przygoda: Gwinea, 1962
	Kiedy syndyk sprzedaje takie mieszkania, spółdzielcy stają się lokatorami. A lokatorom można wywindować czynsze tak, żeby nie byli w stanie ich zapłacić (wykurzyć czynszami, jak mówią właściciele kamienic). źródło: NKJP: Urszula Szyperska: Tylko na gotowe, Polityka, 2009-02-07

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wykurzyłem +(e)m wykurzył	wykurzyłam +(e)m wykurzyła	wykurzyłom +(e)m wykurzyło	wykurzyliśmy +(e)śmy wykurzyli	wykurzyłyśmy +(e)śmy wykurzyły
2 os.	wykurzyłeś +(e)ś wykurzył	wykurzyłaś +(e)ś wykurzyła	wykurzyłoś +(e)ś wykurzyło	wykurzyliście +(e)ście wykurzyli	wykurzyłyście +(e)ście wykurzyły
3 os.	wykurzył	wykurzyła	wykurzyło	wykurzyli	wykurzyły

bezosobnik: wykurzono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		wykurzmy
2 os.	wykurz	wykurzcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wykurzyłbym bym wykurzył	wykurzyłabym bym wykurzyła	wykurzyłobym bym wykurzyło	wykurzylibyśmy byśmy wykurzyli	wykurzyłybyśmy byśmy wykurzyły
2 os.	wykurzyłbyś byś wykurzył	wykurzyłabyś byś wykurzyła	wykurzyłobyś byś wykurzyło	wykurzylibyście byście wykurzyli	wykurzyłybyście byście wykurzyły
3 os.	wykurzyłby by wykurzył	wykurzyłaby by wykurzyła	wykurzyłoby by wykurzyło	wykurzyliby by wykurzyli	wykurzyłyby by wykurzyły

bezosobnik: wykurzono by

bezokolicznik: wykurzyć

imiesłów przysłówkowy uprzedni: wykurzywszy

gerundium: wykurzenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: wykurzony

odpowiednik aspektowy: wykurzać

+

wykurzyć

+

KOGO/CO + SKĄD + (CZYM)

Zob. kurzyć