manichejczyk

Jestem manichejczykiem, ale uważam, że ostatecznie zawsze triumfuje dobro...

źródło: NKJP: Jacek Dobrowolski: 120 godzin, czyli Upadek pewnego dżentelmena, 2006

Od dawna wiedział, że w życiu i w walce o świat można ostatecznie przegrać, ale nie można ostatecznie wygrać. Nie był manichejczykiem. To znaczy rozumiał, że nie istnieją światy idealne, chociaż istnieją lepsze albo gorsze.

źródło: NKJP: Jacek Żakowski, Polityka, 2004-06-26

Św. Augustyna w pewnym okresie jego życia można uznać za manichejczyka. Ale, jak wiadomo, nawrócił się i został później świętym.

źródło: NKJP: Internet

Płynął do Italii z burzą w sercu i targany wątpliwościami w wartość manicheizmu. Przyczynił się do tego biskup manichejczyków, Faustus, uznawany przez wszystkich za geniusza, a który nie potrafił Augustynowi wytłumaczyć najprostszych zagadnień wyrastających z zetknięcia się zasad nauki manichejskiej z konkretem życiowym.

źródło: NKJP: Jerzy Mirewicz: Współtwórcy Europy, 2003

Członkowie jednej z sekt wczesnego średniowiecza (manichejczycy) wierzyli, że nie my grzeszymy, ale jakaś tkwiąca w nas, lecz obca natura.

źródło: NKJP: Antoni Kępiński: Melancholia, 1974