-
1.b
książk. właściwy komuś, kto swoją życzliwością i urokiem wzbudza przyjazne uczucia mówiącego i innych osób -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności -
Pamiętam nawet to, że nazywałem panią obrazikiem, boś i była jak obrazik i jesteś jak obrazik — i buch ją w rączkę raz i drugi. A że, szelma, chociaż mocno postarzała przez te lata, do rzeczy jeszcze była i buzia gładziutka, miluchna, bo z pielęgnacji [...].
źródło: Józef Morton: Dzieła zebrane: Mój drugi ożenek; Inkluzowe wiano; Spowiedź, 1979 (books.google.pl)
Zamruczała cichutko pod wpływem miękkich warg Anabell na swojej szyi. Bądź co bądź, zaskoczył Eve ten miluchny gest ze strony ślicznego dziewczęcia.
źródło: Internet: stfrancesa.forumpolish.com
-
część mowy: przymiotnik
Stopień równy
liczba pojedyncza m1 m2 m3 n1, n2 ż M. miluchny
miluchny
miluchny
miluchne
miluchna
D. miluchnego
miluchnego
miluchnego
miluchnego
miluchnej
C. miluchnemu
miluchnemu
miluchnemu
miluchnemu
miluchnej
B. miluchnego
miluchnego
miluchny
miluchne
miluchną
N. miluchnym
miluchnym
miluchnym
miluchnym
miluchną
Ms. miluchnym
miluchnym
miluchnym
miluchnym
miluchnej
W. miluchny
miluchny
miluchny
miluchne
miluchna
liczba mnoga p1 m1 ndepr m1 depr pozostałe M. miluchni
miluchni
miluchne
miluchne
D. miluchnych
miluchnych
miluchnych
miluchnych
C. miluchnym
miluchnym
miluchnym
miluchnym
B. miluchnych
miluchnych
miluchnych
miluchne
N. miluchnymi
miluchnymi
miluchnymi
miluchnymi
Ms. miluchnych
miluchnych
miluchnych
miluchnych
W. miluchni
miluchni
miluchne
miluchne
-
Zob. miły