przyćmić - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

sprawić, że coś stało się mniej wyraźne

KATEGORIE FIZYCZNE

Cechy i właściwości materii

jakość i intensywność

	Hyra przestała zerkać na Lekarkę, rumieniec przyćmił warstwę różu. źródło: NKJP: Grażyna Plebanek: Przystupa, 2007
	Taka katastrofa, zwana wybuchem supernowej, może przyćmić blaskiem całą galaktykę. źródło: NKJP: Piotr Cieśliński: Kosmiczni atleci, 1997-07-04
	Cisza i niczym nie przyćmione słońce zamieniły ocean w lustrzano-granatową lagunę. źródło: NKJP: Karol Olgierd Borchardt: Szaman morski, 1985
	Pestka czuła, że tak czy inaczej świat należy do niej. Nawet najgorsza pogoda nie mogła przyćmić jego uroków. źródło: NKJP: Irena Jurgielewiczowa: Ten obcy, 1961

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	przyćmiłem +(e)m przyćmił	przyćmiłam +(e)m przyćmiła	przyćmiłom +(e)m przyćmiło	przyćmiliśmy +(e)śmy przyćmili	przyćmiłyśmy +(e)śmy przyćmiły
2 os.	przyćmiłeś +(e)ś przyćmił	przyćmiłaś +(e)ś przyćmiła	przyćmiłoś +(e)ś przyćmiło	przyćmiliście +(e)ście przyćmili	przyćmiłyście +(e)ście przyćmiły
3 os.	przyćmił	przyćmiła	przyćmiło	przyćmili	przyćmiły

bezosobnik: przyćmiono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		przyćmijmy
2 os.	przyćmij	przyćmijcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	przyćmiłbym bym przyćmił	przyćmiłabym bym przyćmiła	przyćmiłobym bym przyćmiło	przyćmilibyśmy byśmy przyćmili	przyćmiłybyśmy byśmy przyćmiły
2 os.	przyćmiłbyś byś przyćmił	przyćmiłabyś byś przyćmiła	przyćmiłobyś byś przyćmiło	przyćmilibyście byście przyćmili	przyćmiłybyście byście przyćmiły
3 os.	przyćmiłby by przyćmił	przyćmiłaby by przyćmiła	przyćmiłoby by przyćmiło	przyćmiliby by przyćmili	przyćmiłyby by przyćmiły

bezosobnik: przyćmiono by

bezokolicznik: przyćmić

imiesłów przysłówkowy uprzedni: przyćmiwszy

gerundium: przyćmienie

imiesłów przymiotnikowy bierny: przyćmiony

odpowiednik aspektowy: przyćmiewać

+

przyćmić

+

CO

Zob. ćmić