odmówić - Wielki słownik języka polskiego PAN

4.

pot. odwołać to, co zostało wcześniej zaplanowane i uzgodnione

ATEMATYCZNY

	antonimy:	umówić
	hiperonimy:	odwołać

Ze względu na kasę, a bardziej na to, żeby jej nie stracić, odmówiłam wizytę.

źródło: Internet

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	odmówiłem +(e)m odmówił	odmówiłam +(e)m odmówiła	odmówiłom +(e)m odmówiło	odmówiliśmy +(e)śmy odmówili	odmówiłyśmy +(e)śmy odmówiły
2 os.	odmówiłeś +(e)ś odmówił	odmówiłaś +(e)ś odmówiła	odmówiłoś +(e)ś odmówiło	odmówiliście +(e)ście odmówili	odmówiłyście +(e)ście odmówiły
3 os.	odmówił	odmówiła	odmówiło	odmówili	odmówiły

bezosobnik: odmówiono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		odmówmy
2 os.	odmów	odmówcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	odmówiłbym bym odmówił	odmówiłabym bym odmówiła	odmówiłobym bym odmówiło	odmówilibyśmy byśmy odmówili	odmówiłybyśmy byśmy odmówiły
2 os.	odmówiłbyś byś odmówił	odmówiłabyś byś odmówiła	odmówiłobyś byś odmówiło	odmówilibyście byście odmówili	odmówiłybyście byście odmówiły
3 os.	odmówiłby by odmówił	odmówiłaby by odmówiła	odmówiłoby by odmówiło	odmówiliby by odmówili	odmówiłyby by odmówiły

bezosobnik: odmówiono by

bezokolicznik: odmówić

imiesłów przysłówkowy uprzedni: odmówiwszy

gerundium: odmówienie

imiesłów przymiotnikowy bierny: odmówiony

odpowiednik aspektowy: odmawiać

Rz _osobowy

+

odmówić

+

CO

Zob. mówić