-
2.
przest. osobista nazwa nadawana człowiekowi zaraz po urodzeniu przez jego rodziców i wpisywana do urzędowego rejestru -
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA
Rodzina -
Wikary ów na chrzcie świętym otrzymał miano Remigiusza, był jednak z dziada pradziada Ślązakiem i zwał się po swojsku Złocień.
źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Uczeń czarnoksiężnika, 2003
Wyliczenie tych zalet zastępowało imię. Prawdziwe miano było ogłaszane publicznie ludowi dwa razy tylko: w chwili koronacji i w czasie pogrzebu.
źródło: NKJP: Zofia Kossak: Przymierze, 1952
- Jak zwie się ów diakon? - A co, znasz wszystkich? - Znam wielu. Jakie nosi miano?
źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Narrenturm, 2002
[...] fosa spłynęła ich trupami. Wyławiano je i wrzucano do naprędce wykopanych dołów za murami, a straż miejska nawet nie trudziła się, żeby ustalić ich miana.
źródło: NKJP: Iwona Surmik: Ostatni smok, 2005
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: n2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. miano
miana
D. miana
mian
C. mianu
mianom
B. miano
miana
N. mianem
mianami
Ms. mianie
mianach
W. miano
miana
Inne uwagi
Zwykle lp
-
zach. psł. *měno
z psł. *měniti 'nazywać kogoś czymś'
Zob. mienić