dokuwać - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	dokuwałem +(e)m dokuwał	dokuwałam +(e)m dokuwała	dokuwałom +(e)m dokuwało	dokuwaliśmy +(e)śmy dokuwali	dokuwałyśmy +(e)śmy dokuwały
2 os.	dokuwałeś +(e)ś dokuwał	dokuwałaś +(e)ś dokuwała	dokuwałoś +(e)ś dokuwało	dokuwaliście +(e)ście dokuwali	dokuwałyście +(e)ście dokuwały
3 os.	dokuwał	dokuwała	dokuwało	dokuwali	dokuwały

bezosobnik: dokuwano

Czas przyszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	będę dokuwał będę dokuwać	będę dokuwała będę dokuwać	będę dokuwało będę dokuwać	będziemy dokuwali będziemy dokuwać	będziemy dokuwały będziemy dokuwać
2 os.	będziesz dokuwał będziesz dokuwać	będziesz dokuwała będziesz dokuwać	będziesz dokuwało będziesz dokuwać	będziecie dokuwali będziecie dokuwać	będziecie dokuwały będziecie dokuwać
3 os.	będzie dokuwał będzie dokuwać	będzie dokuwała będzie dokuwać	będzie dokuwało będzie dokuwać	będą dokuwali będą dokuwać	będą dokuwały będą dokuwać

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		dokuwajmy
2 os.	dokuwaj	dokuwajcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	dokuwałbym bym dokuwał	dokuwałabym bym dokuwała	dokuwałobym bym dokuwało	dokuwalibyśmy byśmy dokuwali	dokuwałybyśmy byśmy dokuwały
2 os.	dokuwałbyś byś dokuwał	dokuwałabyś byś dokuwała	dokuwałobyś byś dokuwało	dokuwalibyście byście dokuwali	dokuwałybyście byście dokuwały
3 os.	dokuwałby by dokuwał	dokuwałaby by dokuwała	dokuwałoby by dokuwało	dokuwaliby by dokuwali	dokuwałyby by dokuwały

bezosobnik: dokuwano by

bezokolicznik: dokuwać

imiesłów przysłówkowy współczesny: dokuwając

gerundium: dokuwanie

imiesłów przymiotnikowy czynny: dokuwający

imiesłów przymiotnikowy bierny: dokuwany

odpowiednik aspektowy: dokuć

+

dokuwać

+

CO + (do CZEGO)

Zob. kuć