-
3.
jęz. cecha głoski opierającej się na brzmieniu powstającym wtedy, gdy wiązadła głosowe są rozsunięte, a struny głosowe nie drgają -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
mówienie -
sprzeczne: dźwięczność
-
- bezdźwięczność głoski, spółgłoski, wygłosu
-
[...] w języku polskim jedną z cech diakrytycznych, która może odróżniać od siebie wyrazy, jest dźwięczność i bezdźwięczność spółgłosek.
źródło: Tadeusz Milewski: Językoznawstwo, 1976 (books.google.pl)
Z odmienności polskiego nawyku artykulacyjnego, polegającego na bezdźwięczności wygłosu absolutnego w języku polskim, wynikają [...] błędy w utrzymaniu dźwięczności rosyjskich wygłosowych spółgłosek sonornych, występujących w grupach spółgłoskowych .
źródło: Franciszek Grucza: Z problematyki błędów obcojęzycznych, 1978 (books.google.pl)
Niemieckie nazwy z drugimi członami -burg, -berg wykazywały na gruncie polskim wahania dotyczące dźwięczności lub bezdźwięczności wygłosowej spółgłoski.
źródło: Onomastica, 1994 (books.google.pl)
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. bezdźwięczność
bezdźwięczności
D. bezdźwięczności
bezdźwięczności
C. bezdźwięczności
bezdźwięcznościom
B. bezdźwięczność
bezdźwięczności
N. bezdźwięcznością
bezdźwięcznościami
Ms. bezdźwięczności
bezdźwięcznościach
W. bezdźwięczności
bezdźwięczności
Inne uwagi
Zwykle lp
-
Od: bez dźwięku (zob. bez II, dźwięk)