-
2.
książk. mało znany lub niebezpieczny obszar czegoś, w którym łatwo można się pomylić lub popełnić błąd -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Ocena i wartościowanie
słownictwo oceniające -
- ideowe, życiowe manowce
- manowce demagogii, głupoty, życia
-
Odnosiłem wrażenie, że to on mnie prowadzi przez te wszystkie manowce, że na jedno mi przyzwala, przed innym ostrzega.
źródło: NKJP: Wiesław Myśliwski: Widnokrąg, 1996
Wiodłem z nim jednak przez całą drogę do Padwy uczone dysputy, starając się pilnie nie wypaść z roli nauczyciela i nie zbaczać na niebezpieczne manowce moich nieraz pachnących herezją przemyśleń.
źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Metamorfozy, 2004
Wierzył w moc Boga, który nie opuszcza człowieka i z manowców sprowadza na prostą drogę.
źródło: NKJP: Bogdan Burdziej: Izaak Cylkow, Midrasz nr 106
Potem odchodzili, ale z kawałkami cegły w rękach - ułomkiem, symbolem mocnego fundamentu, znając już drogę powrotu ze wszystkich manowców życia.
źródło: NKJP: Zbudowałem dom, Dziennik Polski, 2003-09-29
Kiedy szukamy sensu istnienia, musimy sięgać poza istotę ludzką. To droga niełatwa i pełna manowców.
źródło: NKJP: Paweł Zawadzki: Tako rzecze Durrenmatt, Zielone Brygady. Pismo Ekologów, 2001-12-01
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: p3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. manowce
D. manowców
C. manowcom
B. manowce
N. manowcami
Ms. manowcach
W. manowce
-
+ manowce + (CZEGO) -
Może od ukr. manýty 'mamić, łudzić, zwodzić, oszukiwać' (< psł. *maniti 'wabić, mamić') albo od związanego z tym wschodniosłowiańskiego *manovati (por. st.rus. manovati 'kiwać głową, dawać znak ręką lub głową, zachęcając do czegoś'); pierwotne znaczenie zapewne 'zwodząca, błędna trasa, prowadząca na bezdroża, nie prowadząca do celu' (Bor).