-
1.b
efekt manicure'u - czynności -
- rzadziej manikiur
-
[manikjur] lub [manikjur]
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA
Pielęgnacja ciała
czynności związane z pielęgnacją ciała i ich efekty -
- manicure i pedicure
- robić, zrobić manicure
-
Wujenka Irena była wzorową gospodynią, świetnie gotowała, utrzymywała dom w nienagannej czystości, umiała piec torty i smażyć konfitury, robić weki na zimę, ale równocześnie dbała o swój wygląd, zawsze była ładnie uczesana i jako jedyna w naszej rodzinie nosiła manicure.
źródło: NKJP: Henryk Grynberg: Życie ideologiczne, osobiste, codzienne i artystyczne, 1998
Chyba byłam głupia, żeby urządzać imprezę akurat dzisiaj. Poszukam kleju do paznokci, może nie wszystko stracone. Uratuję mój manicure.
źródło: NKJP: Dariusz Chętkowski z uczniami: Ostatni weekend, 2007
Paniom wypada mieć staranny makijaż i manicure, raczej nie wypada być w kapciach.
źródło: NKJP: Joanna Podgórska: Dom niespokojnej starości, Polityka, 2002-10-26
Kobieta zajęła się kontemplowaniem własnego manikiuru.
źródło: NKJP: Joanna Szymczyk: Ewa i złoty kot, 2004
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3, n2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. manicure
manicure’y
manicure
D. manicure’u
manicure
manicure’ów
manicure
C. manicure’owi
manicure
manicure’om
manicure
B. manicure
manicure’y
manicure
N. manicure’em
manicure
manicure’ami
manicure
Ms. manicurze
manicure
manicure’ach
manicure
W. manicurze
manicure
manicure’y
manicure
Inne uwagi
Zwykle lp
-
fr.
Fr. manicure jest formą z II połowy XIX w., powstałą pod wpływem złożenia pédicure; dzisiejsza forma francuska to manucure, złożenie pochodne od łac. manus 'ręka' i czasownika curer ( < łac. cūrāre 'czyścić, dbać'); por. manikiur, pedicure, pedikiur