ktoś ma na końcu języka coś

Miała na końcu języka ciętą, choć, swoim zwyczajem, ani mądrą, ani przemyślaną odpowiedź i gdyby nie ostry kuksaniec ojca, komisarz Dyna usłyszałby jakieś piramidalne głupstwo. Regina odpuściła sobie pyskówkę [...].

źródło: NKJP: Irena Matuszkiewicz: Nie zabijać pająków, 2007

- Tylko bez koronkarstwa - najechał raz na studentkę Kuryluk docent ASP (spec od scen batalistycznych w wykonaniu wojsk Układu Warszawskiego). Nie broniła się, choć na końcu języka miała dwa słowa o koronkarce Rosalbie Carriera (1675-1757), która do malarstwa portretowego wprowadziła pastele, a swoją „szydełkową” techniką zainicjowała styl rokoko we Włoszech i Francji.

źródło: NKJP: Ewa Kuryluk: Portrecistki (i Bęcwały), Magazyn Gazety Wyborczej, 1998-04-24

Wesołowski już miał na końcu języka pytanie, co to jest ten Bluboks, ale w ostatniej chwili się powstrzymał. Miał intuicję i ona go uratowała. Być może jego kariera właśnie wtedy by się zakończyła albo nigdy by się nie rozpoczęła.

źródło: NKJP: Marek Kochan: Ballada o dobrym dresiarzu, 2005

Owszem, Wanda piękna dziewczyna i podoba się każdemu mężczyźnie, ale na szlaku to bez znaczenia„ - już miał te słowa na końcu języka, ale się wstrzymał. ”No, trudno, jeśli szef twierdzi, że tak wspaniale nadają się do służby kurierskiej, nie mam innego wyjścia„ - pomyślał.

źródło: NKJP: Alfons Filar: Śladami tatrzańskich kurierów, 1995

- To czego się czepiasz? - Bo tu nie jest most westchnień, tylko kwatera dowództwa. Hektor miał już na końcu języka przekleństwo, ale Ewa go uprzedziła. - Daj spokój, on ma rację.

źródło: NKJP: Jerzy Andrzejewski: Niewinni czarodzieje, Gazeta Wyborcza, 1994-07-23