pobrzękiwać (kluczami) - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.a

potrząsając jakimiś przedmiotami z metalu, szkła lub innego twardego materiału powodować powstawanie przerywanego, niezbyt głośnego dźwięku

KATEGORIE FIZYCZNE

Cechy i właściwości materii

dźwięki

	Niechętnie bierze ją na ręce. Pobrzękuje widelcem o karafkę. Ten dźwięk wywołuje na buzi niemowlęcia jakby cień uśmiechu. źródło: NKJP: Andrzej Mularczyk: Sami swoi, 1967
	Minął pobrzękujących butelkami piwa niczym tamburynem pijaczków, na zdyszane „Pan poda!” odkopnął piłkę paroletnim Ronaldom i zniknął w gęstwinie lasu. źródło: NKJP: Mariusz Sieniewicz: Czwarte niebo, 2003
	- Czy mogłabym obejrzeć pokoje? Podobno bardzo ładne... - Masz szczęście - powiedziała gospodyni, pobrzękując kluczami w fałdach sukni - bo goście wyszli właśnie na plażę... źródło: NKJP: Adam Bahdaj: Wakacje z duchami, 1962
	Pobrzękując łańcuszkami z kopiejek uzbecka dziewczyna dmuchała skórzanym mieszkiem w palenisko pod kociołkami wrzącej wody [...]. źródło: NKJP: Jerzy Krzysztoń: Wielbłąd na stepie, 1978
	[...] ojciec dumny ze swej mądrości, po bogatej kieszeni się poklepując, workiem pełnym srebra pobrząkiwał. źródło: Franciszek J. Wołoszyk: Ogień i łzy, 1982 (books.google)

część mowy: czasownik

aspekt: niedokonany

Tryb oznajmujący

Czas teraźniejszy

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	pobrzękiwałem +(e)m pobrzękiwał	pobrzękiwałam +(e)m pobrzękiwała	pobrzękiwałom +(e)m pobrzękiwało	pobrzękiwaliśmy +(e)śmy pobrzękiwali	pobrzękiwałyśmy +(e)śmy pobrzękiwały
2 os.	pobrzękiwałeś +(e)ś pobrzękiwał	pobrzękiwałaś +(e)ś pobrzękiwała	pobrzękiwałoś +(e)ś pobrzękiwało	pobrzękiwaliście +(e)ście pobrzękiwali	pobrzękiwałyście +(e)ście pobrzękiwały
3 os.	pobrzękiwał	pobrzękiwała	pobrzękiwało	pobrzękiwali	pobrzękiwały

bezosobnik: pobrzękiwano

Czas przyszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	będę pobrzękiwał będę pobrzękiwać	będę pobrzękiwała będę pobrzękiwać	będę pobrzękiwało będę pobrzękiwać	będziemy pobrzękiwali będziemy pobrzękiwać	będziemy pobrzękiwały będziemy pobrzękiwać
2 os.	będziesz pobrzękiwał będziesz pobrzękiwać	będziesz pobrzękiwała będziesz pobrzękiwać	będziesz pobrzękiwało będziesz pobrzękiwać	będziecie pobrzękiwali będziecie pobrzękiwać	będziecie pobrzękiwały będziecie pobrzękiwać
3 os.	będzie pobrzękiwał będzie pobrzękiwać	będzie pobrzękiwała będzie pobrzękiwać	będzie pobrzękiwało będzie pobrzękiwać	będą pobrzękiwali będą pobrzękiwać	będą pobrzękiwały będą pobrzękiwać

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		pobrzękujmy
2 os.	pobrzękuj	pobrzękujcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	pobrzękiwałbym bym pobrzękiwał	pobrzękiwałabym bym pobrzękiwała	pobrzękiwałobym bym pobrzękiwało	pobrzękiwalibyśmy byśmy pobrzękiwali	pobrzękiwałybyśmy byśmy pobrzękiwały
2 os.	pobrzękiwałbyś byś pobrzękiwał	pobrzękiwałabyś byś pobrzękiwała	pobrzękiwałobyś byś pobrzękiwało	pobrzękiwalibyście byście pobrzękiwali	pobrzękiwałybyście byście pobrzękiwały
3 os.	pobrzękiwałby by pobrzękiwał	pobrzękiwałaby by pobrzękiwała	pobrzękiwałoby by pobrzękiwało	pobrzękiwaliby by pobrzękiwali	pobrzękiwałyby by pobrzękiwały

bezosobnik: pobrzękiwano by

bezokolicznik: pobrzękiwać

imiesłów przysłówkowy współczesny: pobrzękując

gerundium: pobrzękiwanie

imiesłów przymiotnikowy czynny: pobrzękujący

odpowiednik aspektowy: pobrzękać

+

pobrzękiwać

+

CZYM + (o CO)

Zob. brzękać