żulik
-
przest. osoba dopuszczająca się wybryków chuligańskich lub drobnych przestępstw
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Prawo i łamanie prawa
przestępstwa -
- miejscowy, pospolity żulik
-
Podobno jeden rolnik, drugi bezrobotny. Podobno obaj żuliki spod piwiarni. I obaj bardzo młodzi. Nie, stary z młodym. Właśnie, ojciec z synem.
źródło: NKJP: Lidia Ostałowska, Gazeta Wyborcza, 1993-04-29
[...] gdy policja schwyta takiego młodego łobuza nie bawi się z wysyłaniem go do kryminału na dwa tygodnie, co nic nie pomaga, lecz tak spierze żulika, że ten się przez dwa tygodnie nie może się pozbierać i potem już się porządnie namyśli zanim drugi raz pójdzie na urządzanie brewerii.
źródło: NKJP: W.A. Zbyszewski: Impresje hiszpańskie, Kultura nr 7-8, 1964
Sąd pewnie dałby jej niski wyrok, nadzwyczajne złagodzenie kary, i tak dalej, ale wciąż: to by oznaczało, że Nidziecka jest gorszą morderczynią od bezlitosnych żulików, odpowiadających za „spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, którego następstwem jest śmierć”.
źródło: NKJP: Zygmunt Miłoszewski: Uwikłanie, 2007
Tego jeszcze w Czechach nie było. Widzowie przecierali oczy ze zdziwienia, a obaj politycy nic sobie nie robili z telewizyjnych kamer. Okładali się pięściami jak pospolite żuliki.
źródło: NKJP: Kazimierz Sikorski: Wicepremier dał mu w papę, Super Express, 2006
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. żulik
żulicy
ndepr żuliki
depr D. żulika
żulików
C. żulikowi
żulikom
B. żulika
żulików
N. żulikiem
żulikami
Ms. żuliku
żulikach
W. żuliku
żulicy
ndepr żuliki
depr -
ros. žúlik
Por. żul