przytrzymać (torebkę) - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	przytrzymałem +(e)m przytrzymał	przytrzymałam +(e)m przytrzymała	przytrzymałom +(e)m przytrzymało	przytrzymaliśmy +(e)śmy przytrzymali	przytrzymałyśmy +(e)śmy przytrzymały
2 os.	przytrzymałeś +(e)ś przytrzymał	przytrzymałaś +(e)ś przytrzymała	przytrzymałoś +(e)ś przytrzymało	przytrzymaliście +(e)ście przytrzymali	przytrzymałyście +(e)ście przytrzymały
3 os.	przytrzymał	przytrzymała	przytrzymało	przytrzymali	przytrzymały

bezosobnik: przytrzymano

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		przytrzymajmy
2 os.	przytrzymaj	przytrzymajcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	przytrzymałbym bym przytrzymał	przytrzymałabym bym przytrzymała	przytrzymałobym bym przytrzymało	przytrzymalibyśmy byśmy przytrzymali	przytrzymałybyśmy byśmy przytrzymały
2 os.	przytrzymałbyś byś przytrzymał	przytrzymałabyś byś przytrzymała	przytrzymałobyś byś przytrzymało	przytrzymalibyście byście przytrzymali	przytrzymałybyście byście przytrzymały
3 os.	przytrzymałby by przytrzymał	przytrzymałaby by przytrzymała	przytrzymałoby by przytrzymało	przytrzymaliby by przytrzymali	przytrzymałyby by przytrzymały

bezosobnik: przytrzymano by

bezokolicznik: przytrzymać

imiesłów przysłówkowy uprzedni: przytrzymawszy

gerundium: przytrzymanie

imiesłów przymiotnikowy bierny: przytrzymany

+

przytrzymać

+

CO

Zob. trzymać