-
2.
charyzmatyczny przywódca, któremu przypisuje się znajomość objawionej prawdy i powołanie otrzymane od Boga lub bóstwa oraz umiejętność przepowiadania przyszłości -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Religia – kościół
osoby związane z religią i kościołem -
- biblijny, starotestamentowy; samozwańczy; natchniony prorok
- prorok Eliasz, Izajasz, Mahomet...
- prorok i wizjoner; kapłani i prorocy
- wyznawcy proroka; nauczanie, nauki, słowa; księgi proroków
-
Ukazawszy tragiczne skutki tej niesłychanej plagi, do której przyłączyła się klęska posuchy, prorok wzywa swych słuchaczy do pokuty.
źródło: NKJP: Witold Tyloch: Dzieje ksiąg Starego Testamentu: szkice z krytyki biblijnej, 1994
Judasz wykonał zadanie, aby mogły wypełnić się Boże zamiary zapowiadane wielokrotnie przez proroków.
źródło: NKJP: Katarzyna Jeziółkowska, Akant, 2006-09
Hunt patrzył na niego i widział kolejnego samozwańczego proroka hermetycznej religii, głosiciela nowego ultrazjadliwego kultu.
źródło: NKJP: Jacek Dukaj: Czarne oceany, 2001
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. prorok
prorocy
ndepr proroki
depr D. proroka
proroków
C. prorokowi
prorokom
B. proroka
proroków
N. prorokiem
prorokami
Ms. proroku
prorokach
W. proroku
prorocy
ndepr proroki
depr -
może st.czes. prorok
z psł. *prorokъ 'ten, kto przepowiada, zapowiada (przyszłe wydarzenia)'
Forma prasłowiańska jest rzeczownikiem odczasownikowym od przedrostkowego *prorekti 'zapowiedzieć, przepowiedzieć' (od psł. *rekti 'rzec, powiedzieć); zob. rzec