utrudzić - Wielki słownik języka polskiego PAN

książk. spowodować utratę sił

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Określenia fizyczności człowieka

sprawność i wydolność organizmu

synonimy:

zmęczyć

Nie chcąc nadmiernie utrudzić swych gości poetycką podróżą sentymentalną [...], zaprosiła do Nowosądeckiej Małej Galerii także przyjaciół muzyków.

źródło: NKJP: (SŚ): Wieczór pełen ciepła, Gazeta Krakowska, 2005-05-11

Zależało mi na tym, aby dotarli jak najprędzej do oddalonego o blisko dziesięć mil klasztoru i nie utrudzili przy tym nóg bez potrzeby.

źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Ogród miłości, 2006

Spogląda bezradnie, z wyrzutem - na leżące na kołdrze ręce, które odepchną, jeżeli znów się zbliży; na wiadro z wodą na nic nieprzydatne, co daremnie swym ciężarem utrudziło ramiona.

źródło: NKJP: Witold Horwath: Ultra Montana, 2005

Odmiana

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.	utrudzę	utrudzimy
2 os.	utrudzisz	utrudzicie
3 os.	utrudzi	utrudzą

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	utrudziłem +(e)m utrudził	utrudziłam +(e)m utrudziła	utrudziłom +(e)m utrudziło	utrudziliśmy +(e)śmy utrudzili	utrudziłyśmy +(e)śmy utrudziły
2 os.	utrudziłeś +(e)ś utrudził	utrudziłaś +(e)ś utrudziła	utrudziłoś +(e)ś utrudziło	utrudziliście +(e)ście utrudzili	utrudziłyście +(e)ście utrudziły
3 os.	utrudził	utrudziła	utrudziło	utrudzili	utrudziły

bezosobnik: utrudzono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		utrudźmy
2 os.	utrudź	utrudźcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	utrudziłbym bym utrudził	utrudziłabym bym utrudziła	utrudziłobym bym utrudziło	utrudzilibyśmy byśmy utrudzili	utrudziłybyśmy byśmy utrudziły
2 os.	utrudziłbyś byś utrudził	utrudziłabyś byś utrudziła	utrudziłobyś byś utrudziło	utrudzilibyście byście utrudzili	utrudziłybyście byście utrudziły
3 os.	utrudziłby by utrudził	utrudziłaby by utrudziła	utrudziłoby by utrudziło	utrudziliby by utrudzili	utrudziłyby by utrudziły

bezosobnik: utrudzono by

bezokolicznik: utrudzić

imiesłów przysłówkowy uprzedni: utrudziwszy

gerundium: utrudzenie

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
M.	utrudzenie	utrudzenia
D.	utrudzenia	utrudzeń
C.	utrudzeniu	utrudzeniom
B.	utrudzenie	utrudzenia
N.	utrudzeniem	utrudzeniami
Ms.	utrudzeniu	utrudzeniach
W.	utrudzenie	utrudzenia

imiesłów przymiotnikowy bierny: utrudzony

	liczba pojedyncza
	m1	m2	m3	n1, n2	ż
	M.	utrudzony	utrudzony	utrudzony	utrudzone	utrudzona
D.	utrudzonego	utrudzonego	utrudzonego	utrudzonego	utrudzonej
C.	utrudzonemu	utrudzonemu	utrudzonemu	utrudzonemu	utrudzonej
B.	utrudzonego	utrudzonego	utrudzony	utrudzone	utrudzoną
N.	utrudzonym	utrudzonym	utrudzonym	utrudzonym	utrudzoną
Ms.	utrudzonym	utrudzonym	utrudzonym	utrudzonym	utrudzonej

	liczba mnoga
	p1	m1 ndepr	m1 depr	pozostałe
	M.	utrudzeni	utrudzeni	utrudzone	utrudzone
D.	utrudzonych	utrudzonych	utrudzonych	utrudzonych
C.	utrudzonym	utrudzonym	utrudzonym	utrudzonym
B.	utrudzonych	utrudzonych	utrudzonych	utrudzone
N.	utrudzonymi	utrudzonymi	utrudzonymi	utrudzonymi
Ms.	utrudzonych	utrudzonych	utrudzonych	utrudzonych

odpowiednik aspektowy: utrudzać

Składnia

+

utrudzić

+

KOGO/CO + (CZYM)

Pochodzenie

Zob. trud