dominator - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

ktoś lub coś mającego przewagę nad kimś lub nad czymś pod jakimś względem

Używane przeważnie w odniesieniu do sytuacji w zawodach sportowych.

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Relacje międzyludzkie

określenia relacji międzyludzkich

	- Turniej wygrał bezapelacyjnie Janne Ahonen? To dla Pana zaskoczenie? - Nie. To był dominator turnieju. Janne wygrał turniej jak najbardziej zasłużenie. źródło: NKJP: (as): Za dużo kombinuję, Dziennik Polski, 2008-01-07
	[...] Perkusista zespołu Lesers Bend, z wykształcenia polonista, wykonujący zawód bibliotekarza w SP nr 1 w Olkuszu, stał się [...] dominatorem w ogólnopolskich konkursach poetyckich. źródło: NKJP: (OLD): Liryczny dominator, Dziennik Polski, 2005-09-09
	Spotkanie wyglądało tak, jakby rozpoczął się drugi mecz, a drużyny zamieniły się rolami. Rolę dominatora przejęli będzinianie, a siatkarze MCKiS nie potrafili znaleźć sposobu, by przebić się przez ich blok [...]. źródło: NKJP: (AgA): Uff jak gorąco, uff jak gorąco, Co Tydzień Jaworzno, 2004-12-02
	Sędziami w ogóle nie przejmują się dominatorzy z Tapicera, którzy kroczą od zwycięstwa do zwycięstwa, pewnie zmierzając ku kolejnemu mistrzostwu. źródło: NKJP: (TR): NHLPN - Protest zespołu Venturi Nakło, Nakielski Czas, 2004-01-07

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m1, m3

	+	dominator	+	(CZEGO)
	+	dominator	+	(w CZYM)